Hoge Raad
Geen probleem kan worden opgelost,
 vanuit hetzelfde bewustzijnsniveau dat het veroorzaakte.
 Albert Einstein (1879-1955)
Emile

Recht - praktijk

1. <dit moet nog uitgewerkt worden>

 

2. Zelfbevrediging?

Dit lijkt wel een heel bijzondere titel, maar hier is een goede reden voor.
Ik meen onder [recht-begrip 6] helder uitgelegd te hebben dat bij veranderende wetgeving, voor het strafrecht de oude wet geldt ten tijde van het misdrijf.

Feitelijk: iemand pleegt een misdrijf en dan geldt dat de overheid (het openbaar minsiterie) het rect op vervolging heeft en de rechter een maximale straf mag geven.
Helder?
En dat veranderd niet meer in nadeel van die persoon, dat is kort door de bocht het "legaliteitsprincipe".
Dus ook die termijn die de wij aan het openbaar minsterie hebben gegeven (verjaringstermijn), verandert niet meer.

Dit principe is in artikel 7 van het Europees Verdrag voor Rechten van de mens vastgelegd en wordt door velen als een van de belangrijkse kenmerken gezien van de democratische rechtstaat.
Van de website van Prodemos, een door de overheid ingerichte instantie om meer bekendheid te geven aan de inrichting van onze rechtsstaat verkondingd dat helder [Prodemos]. Daar lees je als derde punt van de vier het legaliteitsbeginsel.

Normen veranderen en een mensenleven wordt anno 2016 veel meer als kostbaar gezien dan in de middeleeuwen, ging er toen iemand "de pijp uit", was het gewoon jammer.
Die normvernadering is het meest duidleijk bij huiselijk geweld en ontucht met minderjarige, werd dat decennia geleden gezien als iets dat ongewenst was, maar gewoon voorkwam, nu is dat beeld anders.
Steeds meer zie je dat er stemmen op gaan om "na het spel de regels te veranderen", ik begrijp de emotie waar dit uit voorkomt, maar dergelijk gevoelens knagen aan het basis-principe van de rechtsstaat.

Recht is helder: de wet van toen geldt en dat is inclusief de verjaringtermijn.

2.1 Verjaringstermijn

Wij, immers de wet is van ons, hebben ooit besloten dat hele oude koeinen gewoon in de sloot blijven, die halen we er niet uit.
Stel je voor, je pleegt een misdrijf, je jat een iPad uit een winkel die je gemakkelijk kon meenemen. De winkel heeft camerabeelden. Jaar na jaar verstrijkt en opeens, zo'n dertig jaar later klopt die eigenaar van de winkel op jouw voordeur en heeft een claim, daarnaast haalt hij de aangifte die hij dertig jaar geleden heeft gedaan tevoren en gaat ook naar de politie.

Er spelen nu twee zaken: een privaatrechtelijke vordering en het strafrecht.
Dertig jaar geleden heeft de wetgever bedacht dat voor verduistering / diefstal de zaak afgedaan is wanneer niet binnen 12 jaar het tot een veroordeling is gekomen.
Of te wel ... strafrechtelijk is dit afgedaan.

Iedereen begrijp dat het idioot is om na dertig jaar nog te moeten brommen voor een gestolen iPad.
Of dat jij als student ooit met een zatte kop op de fiets een kras op een auto hebt gemaakt en doorgereden bent (na aanrijding, strafbaar). Dit soort oude koeien laten we in de sloot.

Het is moeilijk te verteren vanuit het gezichtspunt van slachtoffers dat misdrijven verjaren, het wordt extra moeilijk wanneer onze norm is veranderd, wij vinden het gewoon nu veel ernstiger dan toen.

2.2 Recht versus onrecht

Recht is het legaliteitsprincipe te respecteren en te begrijpen waarom.
Dit is het fundament van onze rechtstaat!
Onrecht is het wanneer politie en het Openbaar Minisertie frustraties voelen en daardoor uit zijn op "genoegdoening". Dat is misbruik van maatschappelijke positie, dat is een vorm van geestelijke zelfbevrediging.

Dure zelfbevrediging, immers alles kost klauwen met geld:

2.3 De tijd van zelfbevrediging

vanwege nieuwe technieken, zoals DNA, is het uitzoeken wie het misdrijf heeft gepleegd ook na vele jaren mogelijk. Dat is voor al die personen die jaren geleden uren hebben zitten turen zonder resultaat natuurlijk fantastisch, "ik kan mijn cold-case oplossen".
Maar dan?
Nadat al die kosten gemaakt zijn?Prijs Eigenwijs
Dan mag jusitie niet eens de verdachte lastigvallen wanneer de zaak verjaard is.

Gebeurd wel, dus ik schreef een brief aan het hoofd van de nationale Politie en de voorzitter van het College van Procureurs-Generaal (top van het O.M.) met de vraag of "het lekker is".
    (dit stukje verdwijnt zodra ik een goed antwoord heb gekregen op mijn [brief]
en wordt aangevuld zodra een een antwoord krijg wat volgens mij nergens op slaat, dat komt dan ter inzage)